Leidsch Dagblad – September 14, 2016

Rustig blijven doorademen, Hillary

Longontsteking is een nare ziekte. Ik heb het als twintiger gehad en in mijn herinnering waren  vooral ademhalen en lachen pijnlijk. Dat de Democratische presidentskandidaat Hillary Clinton nu door deze ziekte is geveld, is ongetwijfeld een probleem. Een kandidate die lacht en ademt is een cruciaal ingrediënt van een goede campagne. Dus reken maar dat Clintons team nu keihard werkt aan alternatieve oplossingen voor het geval ze, bijvoorbeeld, over een kleine twee weken niet fit genoeg is voor het eerste grote verkiezingsdebat.

Maar als we er even van uitgaan dat de antibiotica aanslaan en Clinton in de loop van de komende weken weer opkrabbelt, zal het effect van haar ziekte op de campagne  wel meevallen. Er bestaat in de Verenigde Staten een lange traditie van samenzweringstheorieën over de gezondheid van presidentskandidaten .  De kandidaat uit het andere kamp wordt beschuldigd van het angstvallig geheim houden van één of andere exotische en tot de verbeelding sprekende ziekte. Zo circuleren er filmpjes op internet waarin een arts – uiteraard niet de behandelend arts – aan de hand van vage beelden en moeilijke woorden beargumenteert dat Hillary de ziekte van Parkinson heeft. Vergelijkbaar materiaal is te vinden over John McCain, maar ook over eerdere presidenten (Kennedy, Eisenhower) waren er dit soort verhalen.

Het genre nam een grote vlucht ten tijde van de campagnes van Franklin Roosevelt in de jaren dertig en veertig. Roosevelt had als volwassene polio gehad en had daardoor verlamde benen. Zelf deed hij er alles aan de indruk te wekken nauwelijks gehandicapt te zijn. Hij liet de pers beloven hem niet in zijn rolstoel te filmen of fotograferen.  Als hij sprak deed hij dat staand, maar het spreekgestoelte moest aan de vloer zijn vastgeschroefd, want hij leunde met zijn volle gewicht op zijn armen. Deze trucs  moeten we zien tegen de achtergrond van het feit dat veel mensen in die tijd dachten dat polio ook de geestelijke vermogens aantastte. Om niet levenslang uitgeschakeld te zijn moest Roosevelt zijn handicap wel onzichtbaar maken.

Tegenwoordig is het niet heel anders. Donald Trumps campagneteam is al maanden bezig Clintons gezondheid in twijfel te trekken. Ze zou er sick uitzien, een woord dat zowel ‘ziek’ als ‘gestoord’ kan betekenen. En in elk geval, benadrukken ze, is ze niet zo ‘sterk’ en ‘capabel’ als Amerikanen van hun commander in chief verwachten. Deze rol als formele opperbevelhebber van het leger gaf ook ten tijde van Roosevelt met zijn verlamde benen aanleiding tot gesteggel over de vraag of de legerleider niet een kerngezonde, ijzersterke vent moet zijn. Niet dat de president ooit fysiek de troepen zou hoeven aanvoeren, maar dat is wel het beeld dat mensen hebben. Net als veel traditioneel ingestelde Amerikanen nu niet direct een 68-jarige vrouw voor de troepen uit zien rennen. Een sentiment dat de 70-jarige zakenman graag aanwakkert. Hij is zelf ook al geen gestaalde jonge god, maar wel iemand die gelooft dat aanval de beste verdediging is.

Dat Clintonnu echt ziek is, zal complotdenkers een aangenaam ‘zie je wel’-gevoel geven, maar zij gingen toch al niet op haar stemmen. En in een race waarin beide kandidaten extreem impopulair zijn, is het misschien best strategisch voor Clinton om zich een beetje stil te houden. Tot nu toe was degene die het nieuws domineerde ook steeds degene die het hardst daalde in de peilingen. De recente daling van Clinton lijkt gestopt. Als ze rustig doorademt en in de komende weken weer gaat lachen, dan was de hysterie van deze week niet meer dan een zoveelste poging de tegenstander te beschadigen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *