Leidsch Dagblad – January 14, 2017

Engerd Sessions ontsnapt aan aandacht

Sara Polak, 13 januari 2017

De Amerikaanse media verdronken de afgelopen dagen zo ongeveer in het nieuwste Trumpschandaal. Er dook een rapport over hem op, geschreven door een Britse spion. Het bevat moeilijk te verifiëren maar beangstigende claims. Donald Trumps team zou, met zijn medeweten, hebben samengewerkt met het Kremlin om de Amerikaanse verkiezingsuitslag te beïnvloeden. Trump zelf zou bovendien chantabel zijn, omdat de Russische president Vladimir Poetin uiterst belastende persoonlijke en financiële informatie over hem zou hebben.

Als het waar is, betekent het dat Trump, door verraad en persoonlijke besognes, als president de positie van de Verenigde Staten in de wereld ernstig verzwakt ten opzichte van Rusland. Een buitengewoon zware beschuldiging, die direct tot zijn impeachment zou kunnen leiden.

Des te vreemder vind ik het dat alle discussie over het mogelijke schandaal zich nu richt op één detail. Trump zou in een hotel in Moskou prostituées hebben ingehuurd om over het bed heen te plassen. Tja. Plasseks. Een beetje buitenissig. Maar een buitenissige seksuele voorkeur is niet verboden, al zouden sommige Amerikaanse machthebbers dat graag vergeten. Een onsmakelijker aspect van het verhaal is, dat dit zou zijn gebeurd in het bed waar ook de Obama’s ooit logeerden. Met de bedoeling hen te vernederen, zoals ook af en toe – in strijd met het oorlogsrecht – soldaten urineren over krijgsgevangenen of oorlogsdoden. Maar de Obama’s lagen op dat moment niet in dat bed. Kortom, het hele incident lijkt me, zelfs als het echt is gebeurd, weinig relevant. Hoe geinig de woordgrappen over golden showers, WeeWeeLeaks (‘plaslekken’) en Watersportsgate ook zijn.

Waar de waan van de dag ineens nauwelijks aandacht aan besteedde, terwijl die wél ontzettend belangrijk zijn, waren de hoorzittingen in de Senaat. In deze confirmation hearings worden door Trump aangewezen kandidaat-ministers ondervraagd. De Senaat moet hun aanstelling namelijk officieel goedkeuren. Hoewel voorgedragen kandidaten zelden worden afgewezen, kan de Senaat het de aanstaande ministers knap lastig maken. Dat is extra belangrijk, omdat er in het door Trump gekozen kabinet nogal wat controversiële kandidaten zitten. Het is ontzettend jammer – en typerend voor het Trumptijdperk – dat zij publiekelijk aan de tand zijn gevoeld op een moment dat niemand oplette.

Neem Jeff Sessions, de aankomend minister van Justitie. Hij is zeventig jaar en komt uit de staat Alabama, waar in de jaren zestig de cruciale slagen zijn gevochten om burgerrechten voor zwarten te garanderen. Sessions – genoemd naar een van de generaals die in de Burgeroorlog (1861-1865) voor de Zuidelijke staten en het behoud van de slavernij vocht – was daar fel tegen. Hij komt uit het stadje Selma, waar Martin Luther King zijn mars naar Montgomery begon om stemrecht voor zwarten af te dwingen. Als u de film ‘Selma’ van Ava DuVernay niet hebt gezien: het is een aanrader. En hoewel Sessions in die tijd amper volwassen was, geeft de film een indruk van het soort witte Zuiderling dat hij is. Racistisch – niet op een vage, impliciete manier zoals zovelen, maar expliciet. Hij vond dat het stemrecht en andere burgerrechten voor zwarten “de mensen door de strot was geduwd”. ‘De mensen’ in deze zin waren, neem ik aan, wit. Dat het voor de zwarte mensen, een meerderheid in grote delen van Alabama – geteisterd door onrecht en lynchpraktijken waar ze volkomen machteloos tegenover stonden – prettig was dat ze eindelijk enige politieke invloed kregen, zei hem niet zoveel.

In de jaren tachtig vervolgde hij als openbaar aanklager van Alabama met religieus fanatisme drie zwarte activisten. De ‘Marion Three’, waaronder Albert Turner, een oud-medewerker van Martin Luther King die in 1965 gewond raakte door politiegeweld in Selma. Zij probeerden zwarten ervan te overtuigen dat het veilig was te gaan stemmen, desnoods per absentee ballot, dus per brief. Want zelfs toen constitutioneel allang was vastgelegd dat zwarten mochten stemmen, was er in Alabama reden genoeg om bang te zijn als je als zwarte stemmer in de rij stond om gebruik te maken van je recht. Dat is trouwens nog steeds zo.

Jeff Sessions, overtuigd dat de Marion Three de per brief ingezonden stemmen stiekem veranderden, vervolgde hen. Zelfs toen allang duidelijk was dat er niets illegaals was gebeurd. Ze werden vrijgesproken, dus in die zin is die episode een gewoon voorbeeld van verdachten die later onschuldig bleken. Maar de context is hier belangrijk. Zwarte mensen mochten nog maar sinds kort stemmen. Het vergde moed. Dat activisten die daarbij hielpen in de gevangenis belandden – al was het alleen in voorarrest – was een duidelijk signaal.

Dit voorval, en een paar expliciet racistische uitspraken, kostte Sessions in 1986 een benoeming als federaal rechter. Nu wordt hij minister van Justitie. Misschien is hij veranderd, al stelt het niet gerust dat hij de in 2013 versoepelde Voting Rights Act, die een deel van de oorspronkelijke garanties loslaat, toejuichte.

De versoepeling betekent dat individuele staten veel wijzigingen in stemprocedures niet meer door de federale overheid hoeven te laten goedkeuren. Met name de zuidelijke staten namen direct daarna wetten aan die voordien afgekeurd zouden worden. Bijvoorbeeld om kiesdistricten opnieuw in te delen, zodat zwarten nu in de meeste individuele districten in de minderheid zijn. Ook voerden veel staten een strenge identificatieplicht in. Een regel die juist de veelal arme zwarten – die vaak geen paspoort of rijbewijs hebben – buitensluit. Hoewel deze regels niet expliciet racistisch zijn, zijn ze bedoeld om de traditioneel Democratisch stemmende  zwarten uit te sluiten van het democratisch proces. Net als de poll tax (stembelasting) dat vóór 1965 was.  “Fijn voor het Zuiden”, vindt Sessions. Het witte, Republikeinse Zuiden wel te verstaan.

Al met al is Jeff Sessions voor zwarten ongeveer wat vicepresident Mike Pence is voor homo’s – een engerd. Beiden zijn uiterst conservatief en Trump heeft ook Sessions serieus als running mate overwogen. Als hij die functie had gekregen, was hij nu niet door de Senaat ondervraagd. Maar ach, hij krijgt de baan deze keer wel. En de meeste mensen keken niet naar zijn antwoorden op kritische vragen, want iedereen zat zich te verkneukelen over Trump en zijn plasfeestjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *